damla

bulutumun icindeyim,
soguk burasi,
hem de cokk.
burda durmak icin caba harciyorum,
bir sey beni asagiya cekiyor.
duramiyorum!
duramiyorum burda!
gittikce asagiya dusuyorum.
cevreme bakiyorum,
dusmek istemeyen hic kimse yok,
herkes kendini birakmis bosluga,
sanki sonunda guzellikler varmis gibi.
ben de birakiyorum kendimi,
tutunamiyorum daha fazla,
kayiyorum dunyaya.
etrafimdakilerin hepsi bana benziyor.
hizli bir sekilde iniyorum asagiya.

bir arabanin camina dusuyorum,
icindeki adam ofkeli,
"nerden cikti simdi bu yagmur"
diye soyleniyor olmali sanirim,
icindeki adam cok sinirli,
"silecekleri calistirmak lazim"
diye icinden geciriyor olmali sanirim.
iceriyi duyamiyorum,
ama hissediyorum.

camin ustunde daha fazla tutunamiyorum,
asagiya kayiyorum yine.
aniden sert bir sey carpiyor!
aman tanrim!
cok buyuk bir gurultuyle ustume carpan silecek,
beni bir o tarafa bir bu tarafa
surukluyor!
canim aciyor parcalaniyorum,
her parcam bir yere savruluyor.
bir parcam silecegin ustunde.

1.parcam
"nerdeyin ben?
digerleri nerede,
butunum, ailem nerede?
yalniz mi kaldim?
yalnizlik nasildir bilmem ki ben,
ne yaparim buralarda suruklenirken?!"
icmden boyle geciriyorum,
konusamiyorum,
dusunuyorum.

2.parcam:
"boyle olacagini biliyordum,
icimde bir yerlerde biliyordum.
oldu iste sonunda,
koptum ailemden.
cok mu iyi bu bilmiyorum.
yanimda su an baskalari var.
yeni bir ailem var.
cok mu iyi bilmiyorum,
zarar gelir mi bilmiyorum."

3.parcam:
"ben yeni aile istemiyorum,
ailem ailem!
nerdesiniz?
ne yaparsiniz?
peki ya ben ne yapiyorum?
tanrim tanrim,
geri ver bana ailemi,
beska bir sey istemem senden."

diger parcalarim:
onlar gibi dusunuyorlar,
belki de benim gibi
"benim parcalarim"
diye dusunuyorlardir.
bilmiyorum,
tahmin ediyorum.

cevrende beni ezmeye ugrasan seyler var,
kacamiyorum,
kacamam,
oldugum yerde de duramiyorum,
akintiyla birlikteyim
biryerlere surukleniyorum.
aniden ustume bir sey dusuyor,
canim aciyamaz,
aciyamiyor.
karmasa icinde bir yerdeyim,
keske dusmeseydik asagiya,
elimizde degildi ki.

bulundugum yere alisiyorum sanirim.
cevremdeki parcaciklar da benimle ayni durumda.
hepsi hic dusmemis olmayi diliyor.
yapabilecegimiz hicbir sey yok,
inanabilecegimiz hic bir kurtaricimiz yok.
umutsuzuz.
aileme duydugum ozlem gittikce artiyor.
onlar da beni ozluyorlardir,
sanirim.