have i really lost control? benim hafizamda su an icin barinanlar..

gayet de sevdim sizi pek, hem de cok, hala da seviyorum her ne kadar affetmicek olsaniz da, her ne kadar masumiyetim soluk gozlerime bakisinizda kaybolmus olsa da. ben de kendimi affetmiyorum ya, neyi degistirir. blogunuz bastan sona okurken gordum efendim benden artik kopmus oldugunuzu ya da benim sizden koptugumus dusundugunuzu, hissettim cunku. af dilemek uzerinden vakit gecmis olsa bile haddime dusmez. beni affedip affetmediginiz de artik beni ilgilendirmez size eskisi kadar yakin olmadigim icin, saniyorum. evet insan insandir, insanin insanlik duygulari dusundugunuz gibi sadece kendine degildir, siz nasil geceleri yorgani kafaniza cekip agladiysaniz, nasil elleriniz kizarip dudaklariniz catladiysa, benim de o hale gelmedigimi, kendimi yiyip bitirmedigimi dusunmeyiniz. evet insanin insanlik duygulari sadece kisinin kendisine degildir cunku insani duygularin arasinda amacsiz ve beklentisiz sevgi de vardir, benim besledigim sevgi oydu size karsi, ama sacma sapan bi olay yuzunden kalin bi perde cekildi sevgimin onune. olayin aciklamasini da yapmama gerek yok eger su an karsinizdaki kisi size tam olarak ne olup bittigini anlattiysa. ha anlatip anlatmadigini da bilmiyorum. sadece ona kirginim benim butun sevdigim insanlari karsima gecirdi diye, dusuncesiz atildi duruma diye, ama sunun farkindayim ki hem kendime hem de ona karsi kirginligim bosunaydi cunku duygular fren takilmis ister hizli ister yavas surulebilcek arabalar degillerdir, kendime gore dogru yaptigima inaniyorum, yanlissa da ne fark eder mutluyum.
her neyse en azindan caydanligim umudum bi de pisim var (: