karisik kafanin bi seysi

hava kararirken sokaktaki kedilerden uzagim,
bir evim var ve beni duymamaya direnen tanrim.
evimdeki her sey benim dostum, dusmanim.
caydanlik muzigimi yapmis,
halilar cimenlerim olmus ustunde yuvarlandigim.
kedimin arka ayagi sakat ve pireli,
pire tasmasi benim mi boynumda,
yoksa kedimin mi?
nokta virgul guzel seyler..
ya da soyle demeliyim;
cizgiler.defterimdeler, her yerdeler, her yerindeler,
camdan disarda bulutlardan dusen karlari izlerken,
kaldirimlarda cizgilere basmamaya calisarak eve dogru yururken
gozlerimdeler.
sablon olarak gozlerime dikilip,
her yeri kendileriyle dolduran cizgiler
cizgilerin yaninda dudaklarima ayni sarki dikilmis,
ben de sizin gibi, kendimi kalip yapsam,
tanrinin gozlerine baglansam,
tanri sadece beni mi onemser?